Kategoria: Mam prawko

Odebrałam motocykl z serwisu i przednie koło już pracuje, jak należy. Wracając do domu, miałam wrażenie, jakby podczas ubiegłego tygodnia ktoś wyprostował wszystkie asfalty ;-). Koniec walenia kierownicy i bólów ramienia – momentami motocykl po prostu płynie… bajka! Ale, żeby nie było zbyt kolorowo, to licznik najpierw oszukiwał o 10 km/h, a na drugi dzień całkiem padł. A dokładnie padł ślimak. Cokolwiek ten „zwierzak” robi, to trzeba go wymienić, bo mandacik w zabudowanym mogę dostać. Na trasie mi to nie grozi, bo String perszingiem to nie jest… Jeżdżę teraz na słuch i obrotomierz ;-).

Wczoraj miałam wieczorną wizytę u dentysty i nieźle się musiałam naubierać, żeby jakoś przetrwać ten wieczorny spadek temperatury. Dwie pary skarpetek, getry+podpinka+spodnie, koszulka+bluza+ocieplacze na przedramiona+podpinka+kurtka, rękawiczki bawełniane+motocyklowe, kominiarka+kask. Masakra! Najpierw to wszystko ubrać, potem próbować w tym wszystkim chodzić a na koniec… i tak zmarznąć ;-). Kobietom to wiecznie zimno! Najbardziej ciągło po łydkach i klacie, ale na szczęście wzięłam jeszcze awaryjnie jedną bluzkę i włożyłam na drogę powrotną. A pokonywałam ją już w całkowitej ciemności. O ile w dzień kontakt z otoczeniem jest bardzo przyjemny, to nocą ta ciemność ocierająca się o mnie i widok czarnych lusterek jakoś niespecjalnie są przyjemne.

Dziś znów świeciło fajowe słonko, ale trochę złudne. Ubrałam się po jednej warstwie mniej w każdym punkcie i w słońcu było super. Ale w cieniu i jakiś wietrznych kątach ciary z zimna szły po rękach. Odważyłam się na kask crossowy (bo ta wielka szyba mi bardzo odpowiada), no i jednak było na niego trochę za zimno, bo oczy ciągle mi łzawiły. Trzeba znów się przeprosić z klasycznym kaskiem. A dopiero co, było lato!

Wstałam dziś za wcześnie (jak na sobotę ;-)), żeby pojechać ze Stringiem do serwisu. Zakupiłam oponę na tył i wreszcie po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć felgę na przód (trudno o taką 17 cali do supermoto).

Jak na złość lało od rana, ale pogodynka obiecywała przejaśnienia koło 10-tej. Zjadłam śniadanko i faktycznie deszcz trochę odpuścił. Pojechałam raczej ostrożnie, a że w kwestii ubranka na deszcz wiele się nie zmieniło (bo dostałam wprawdzie kombinezon na urodziny, ale dwa razy za duży) – to zostało mi improwizować. Kask „zimowy” i spodnie grube mam. Na kurtkę moto ubrałam przeciwdeszczową, do butów worki, a na rękawice ubrałam jeszcze jedne, takie gumowe-gospodarskie w pieknym wrzosowym kolorze ;-). Na szczęście dojechałam sucha i nie musiałam się przekonywać, czy to wszystko działa ;-). A po lecie spędzonym w crossowym kasku z szybką, to w takim normalnym czułam się tak, jakbym patrzyła przez dziurkę od klucza ;-).

Wymiana tylnej opony poszła szybko, ale schody się zaczęły przy przedniej feldze. Niby pasowała (wzięta z Sendy 50), ale najpierw z łożyskiem był problem (na szczęście obok był sklep), a potem się okazało, że tulejka jest za krótka o ok 8 mm. No i musiałam Stringa zostawić w serwisie, żeby wytoczyli mi taki element. Zostałam bez moto, a niedziela obiecująco bez deszczu miała być… No nic, może odbiję to sobie w kolejny weekend.

p.s. Oglądałam dziś fajny program „Magia umysłu” i było tam doświadczenie dotyczące widzenia tunelowego. Facet zaprosił kobietę na spotkanie do restauracji chińskiej i tak umiejętnie skupił jej uwagę, że ona nie zauważyła, że dookoła niej kręcą się ludzie, którzy totalnie przemeblowują restaurację na styl meksykański. Potem kazał się jej rozejrzeć, a ona minę miała nieźle zdziwioną i nie mogła pojąć, jak nie zauważyła tak drastycznej zmiany (nawet meble przestawiali!).
Widzenie tunelowe zdarza się też motocyklistom i razem z zafiksowaniem na przeszkodzie – nie pozwala zauważyć możliwości wyjścia z trudnej sytuacji (np. ominięcia przeszkody). Trzeba wtedy zachować jasność umysłu i można też zapobiegawczo ćwiczyć w czasie jazdy widzenie peryferyjne bez odrywania oczu od drogi. Takie ćwiczenia opisuje Keith Code w książce „Przyśpieszenie II” (w sieci są też w pdf).