Szukałam celu na majową wycieczkę i padło na Muzeum Ziemiaństwa w Dobrzycy, które prowadzi działalność edukacyjną, naukową i wystawienniczą. A rozległy park jest idealnym miejscem na relaksujący spacer, przeplatany historycznymi ciekawostkami. Od 2019 roku cały kompleks pałacowo-parkowy posiada prestiżowy status Pomnika Historii.
Dzieje dobrzyckiej rezydencji sięgają średniowiecza – była to siedziba szlachecka rodu Dobrzyckich wraz z zabudowaniami gospodarczymi i ogrodami. W XVIII wieku majątek przeszedł w ręce rodziny Gorzeńskich, a jego największy rozkwit nastąpił za czasów generała Augustyna Gorzeńskiego. Postanowił on stworzyć w Dobrzycy nowoczesną, reprezentacyjną rezydencję, zaprojektowaną przez Stanisława Zawadzkiego. Budowla wyróżnia się nietypowym układem dwóch skrzydeł połączonych pod kątem prostym, co nadaje jej wyjątkowy charakter.
Klasycystyczny pałac pełnił funkcję rodowej siedziby ziemiańskiej, centrum zarządzania rozległym majątkiem oraz miejsca spotkań elity politycznej i towarzyskiej Wielkopolski. W tym samym czasie założono również romantyczny park krajobrazowy z licznymi pawilonami, jeziorkami i budowlami ogrodowymi.
Po śmierci Augustyna Gorzeńskiego w 1816 roku dobra odziedziczyła rodzina Turnów, a następnie majątek przechodził w ręce kolejnych właścicieli, jako prywatna rezydencja ziemiańska. W 1939 roku kompleks został przejęty przez niemieckiego okupanta i wykorzystywany między innymi jako magazyn zbożowy. Po wojnie mieściły się tu magazyny, mieszkania dla lokatorów, biblioteka, dom kultury, szkoła oraz klubokawiarnia. Tak intensywne użytkowanie doprowadziło do stopniowej degradacji zabytku. Dopiero pod koniec XX wieku rozpoczęto szeroko zakrojone prace konserwatorskie, które przywróciły pałacowi dawny blask.
Do zwiedzania udostępnione są dwa piętra, a przy kasie otrzymujemy audioprzewodnik, dzięki któremu otrzymamy najważniejsze informacje, dotyczące poszczególnych sal. Wnętrza pałacu zachwycają bogactwem dekoracji malarskich, sztukaterii, złotych zdobień oraz historycznego wyposażenia. Szczególną uwagę zwracają zachowane polichromie oraz duże, fikcyjne okna namalowane na ścianach, „przez” które można podziwiać egzotyczne krajobrazy. Można obejrzeć pokoje o różnym przeznaczeniu i zbiory przedmiotów, min. związanych z życiem codziennym ziemiaństwa i z lożą masońską. A na parterze jest czasowa wystawa o życiu i działalności Tadeusza Kościuszki. Zdecydowanie warto odwiedzić to miejsce i nie jakoś przelotem, tylko poświęcić czas na jego eksplorowanie.